Forum

Paul Buckley over uitstel van onmiddelijke behoeftebevrediging


Onthouding, zelfbeperking, wachten – hoe je het wil noemen, uitstel van onmiddellijke behoeftebevrediging is helemaal de shit. Onze natuurlijke behoeften, van bewuste verlangens tot onderbewuste driften, hebben allemaal een bijbehorend product dat eraan tegemoet komt. Snickers voor de hongerigen, cakemixbeslagen voor wie wil moederen, four-wheel drive off-road SUV’s voor de onvrijen, porno voor de geilen.

Natuurlijke instincten zijn makkelijk om op te kapitaliseren. Evolutionair zijn we ingericht op schaarste, waardoor we in tijden van overvloed makkelijk doorconsumeren. Heel handig is dat, totdat blijkt dat je in een permanente staat van overvloed leeft – altijd nieuwe informatie, altijd meer eten, altijd meer producten die je behoeften kunnen bevredigen. Langzaamaan verliezen we de aandacht voor de datgene waar we mee bezig zijn, en zijn we al bezig met de volgende behoeftebevrediging.

Geen wonder dat er steeds meer producten en diensten opkomen die een nieuwe behoefte bevredigen: de behoefte naar vrijheid van onmiddellijke behoeftebevrediging. En het liefst zo direct mogelijk. Retraites en yogalessen voor wie vergeten is hoe ze aandacht moeten hebben. Apps die je smartphonetijd limiteren. Klinieken om te stoppen met porno of gamen. Het is een groeiende markt waarop we ons gevoel voor zelfbeheersing kunnen terugkopen. We zoeken niet langer naar iets dat onze talloze behoeften kan bevredigen. We zoeken naar iets dat onze oneindige behoefte kan beteugelen.

Misschien zit daar een product in – er is vast veel behoefte naar. Maar is deze aanpak niet slechts een volgende trede op een constante ladder, waarin we behoeften tot stilte proberen te manen door er geld tegenaan te gooien?

Wat dat betreft kunnen we leren van de Quebecois film All You Can Eat Bouddha. Daarin volgen we Mike, een dikke man op een all-inclusive resort ergens in de Cariben. Elke dag doet hij niets dan naar de zee kijken en eten, zo veel mogelijk. Ook als hij door zijn diabetesmedicatie heen is blijft hij eten, elke dag meer. Zijn ledematen beginnen af te sterven.

De zwembaden, de animatieteams, de affecties van vrouwelijke gasten van middelbare leeftijd: ze laten Mike onbewogen. Zijn consumptie is ongeremd en dwangmatig. Zowel gasten als personeel zijn onder de indruk van zijn totale gebrek aan onthouding. “Ik wil maar een ding, en dat is alleen gelaten worden,” zegt hij, maar tevergeefs. Er ontstaat een cultus om zijn persoon. Voor Mike is zijn eetdrift simpel: “Er is altijd nog een bord.”

Uiteindelijk leidt zijn standvastige monomanie tot verlichting: met huid verteerd door zijn ziekte, en een lichaam van onvoorstelbare massa, zakt hij in het oerwoud neer, als een tevreden boeddha, de werkelijkheid ontstegen door zich totaal te onthouden van elke onthouding.

© Paul Buckley





Recent posts

Get the Conversation Started
Be the first to post in this category.

Forum - use General Discussion for new posts

  • Facebook Social Icon
  • Instagram
  • Twitter Social Icon
  • LinkedIn Social Icon

Psychotherapy and Counselling Union ©2018